Dla kota kłębek włóczki to najlepsza zabawka na świecie: toczy się, plącze, ucieka i pozwala się gonić. Niestety igły, szpulki z nicią i motki włóczki nie są zabawkami i lepiej, żeby kot nie miał do nich dostępu. Wystarczy chwila nieuwagi, żeby nitka znalazła się tam, gdzie nie powinna, a cała robótka wylądowała na podłodze.
Najprościej jest wyznaczyć jedno miejsce do pracy i jedno miejsce do przechowywania. Pudełko z pokrywą, szuflada albo koszyk z zamknięciem zabierają wszystko sprzed kociego nosa. Igły i szpilki warto wbijać w poduszeczkę, a poduszeczkę chować, gdy tylko praca zostaje przerwana, choćby na chwilę.
W czasie pracy
Podczas szycia albo robienia na drutach kot często przychodzi z ciekawością i siada na materiale. Nie trzeba go od razu przeganiać. Dobrym rozwiązaniem jest zajęcie go własną zabawą: pluszowa myszka, piłeczka albo wędka z piórkami po drugiej stronie pokoju sprawiają, że kot ma co robić i przestaje interesować się nitkami. Krótka wspólna zabawa przed pracą często rozładowuje jego energię.
Warto pracować przy stole, a nie na kanapie, bo na stole trudniej o to, żeby coś spadło i się zgubiło. Kłębki schowane w wysoko postawionym pudełku nie kuszą tak jak kłębek, który leży na podłodze. Po skończonej pracy dobrze jest przejrzeć podłogę i dywan, żeby nie została żadna zgubiona igła ani odcięta nitka, bo kot znajdzie ją szybciej niż my.
Jeśli kot wciąż wraca do włóczki, można przygotować dla niego osobny kłębek z grubej wełny, który jest tylko jego zabawką i który nie służy do żadnych prac. Kot szybko uczy się, że ten jest dozwolony, a pozostałe leżą poza jego zasięgiem. Dzięki temu ma własną radość, a dom zachowuje porządek.
Jasne zwyczaje w domu ułatwiają życie także dzieciom, które chętnie towarzyszą przy robótkach. Warto im pokazać, że kłębki i nici wracają do koszyka po skończonej zabawie, a igły i szpilki zostają w rękach dorosłych.
Kot i robótki mogą dobrze ze sobą żyć, jeśli wszystko ma swoje miejsce. Dom jest wtedy spokojniejszy, a praca idzie szybciej i przyjemniej.
